Περί «Αρβύλας» και «Τσαντιριού»

Πρώτα απ’όλα να ξεκαθαρίσω ότι το παρακάτω κείμενο αποτελεί καθαρά την προσωπική μου γνώμη όσο το δυνατόν περισσότερο αποκρυσταλλωμένη από συμπάθειες κι εμπάθειες σε πρόσωπα και τρόπους σάτιρας. Και να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής ότι την εκπομπή «Ράδιο Αρβύλα» την παρακολουθώ όποτε μπορώ, χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου θαυμαστή της ενώ από την άλλη το «Αλ Τσαντίρι» το έχω παρακολουθήσει ελάχιστα…και δε προτίθεμαι να το κάνω.
Πολύ καλά κάνουν και υπάρχουν αυτές οι ‘σατιρικές’ εκπομπές στην τηλεόραση κι ακόμα κι αν διαφωνώ με κάποιες θέσεις και τακτικές τους σέβομαι την ύπαρξη αλλά και την επιρροή που έχουν στο κοινό. Εξάλλου μήπως υπάρχει και κάτι καλύτερο στην ελληνική τηλεόραση που θα τις αντικαθιστούσε…; Έχω σοβαρές επιφυλάξεις όμως για το κατά πόσον υπηρετούν το σκοπό για τον οποίο εκπέμπονται. Ok η σάτιρα, ok ο χαβαλές, ok τα δήθεν γέλια (για να προκαλέσουν με το ζόρι το ίδιο συναίσθημα και στον τηλεθεατή), ok ακόμα και η άσχημη (κάποιες φορές) φρασεολογία από ανθρώπους που δυστυχώς ή ευτυχώς αποτελούν πρότυπα για ένα μέρος της κοινωνίας πόσο μάλλον όταν αυτό το μέρος είναι η νεολαία.. Αλλά είναι εμφανές ότι οι συγκεκριμένες εκπομπές κάνουν και πολιτική. Και καλά κάνουν θα μπορούσε να πει κάποιος. Ναι αλλά…Πολιτική φτηνή, λαϊκίστικη, ανούσια, καθαρά «τηλεοπτική», φανταχτερή κι εντυπωσιασμού.
Ζώντας στην ίδια πόλη με τους συντελεστές της «αρβύλας» είχα κι έχω τη δυνατότητα να ΒΛΕΠΩ κάτι παραπάνω από αυτό που (θέλουν να) προβάλλουν οι αξιότιμοι κατά τα άλλα κύριοι. Αναφέρομαι στη ζωή με ανέσεις, στην ανάγκη για επίδειξη κι έκθεση, το lifestyle, το αντι-σταριλίκι, και το ύφος «σημαντικού» κι άρα αξιοσέβαστου κυρίως από τη πλευρά του κ.Κανάκη. Που είναι και κοντά στη νεολαία όπως διατυμπανίζει ο ίδιος αλλά στα μπαράκια που συντηρεί (Θεσ/νίκη & Χαλκιδική) κάθε άλλο παρά σέβεται τη νεολαία-πελατεία του (υψηλές τιμές ποτών, «πόρτα», συμπεριφορά προσωπικού, χαϊλίκι, ‘τρεντιά’, παράνομο κλείσιμο δρόμου κατά τους θερινούς μήνες ετσιθελίστικα κτλ…). Αυτή, λοιπόν, είναι η επανάσταση;; Αυτό είναι το παράδειγμα για έναν εναλλάκτικό τρόπο ζωής, αξίες, ¨διαφορετικό¨πολιτισμό και ιδανικά; Για μένα προσωπικά όχι.
Κι ένα ακόμα στοιχείο που δείχνει την όχι και τόσο αθώα, παρεϊστικη πλευρά αυτής της τηλεόρασης έχει να κάνει με την λυκοφιλία. Χαβαλές, πλάκα, σάτιρα, σχολιασμός και κράξιμο αλλά από όσο θυμάμαι είχε προηγηθεί ανάλογη «φιλία» και με τον ταλαντούχο στο είδος του κ.Καλυβάτση. Αλλά εν μια νυκτί έσπασε το δίδυμο αυτό και απλά αντικαταστάθηκε με άλλα πρόσωπα. Γεγονός που από μόνο του αφήνει ερωτηματικά για το κατά πόσο αυτή η παρέα και η ευχάριστη διάθεση που εκπέμπει είναι αυθεντικά.
Κι επειδή ίσως θα μπορούσα να χαρακτηριστώ κομπλεξικός, εμπαθής κι όλα τα σχετικά απλά επειδή λέω την άποψή μου, να προλάβω και να πω ότι δεν γνωρίζω κανέναν από αυτούς προσωπικά κι ούτε θέλω να θίξω κάποιον. Άτομα που εκτίθενται όμως στην τηλεόραση γιατί αυτό επέλεξαν να κάνουν στη ζωή τους (πράγμα το οποίο στην ‘πολιτισμένη’ Ελλάδα συνεπάγεται και την μυθοποίηση και θεοποίηση τους) θα πρέπει να δέχονται και την άλλη άποψη, όσο κι αν διαφωνούν μαζί τους. Γιατί κάτι η τηλεθέαση, κάτι ο ενθουσιασμός από τον κόσμο όταν τους συναντά στον δρόμο, κάτι η πολυτελής ζωή μπορεί να αποπροσανατολίσει όποιον εκτίθεται στο κοινό (πόσο μάλλον όταν τυγχάνει κι ευρείας αποδοχής) και να επιθυμεί αυθαίρετα και απολυταρχικά να συμφωνούν όλοι μαζί του.
Ας σταματήσω εδώ όμως. Και κλείνοντας να υπογραμμίσω ότι θα συνεχίσω να βλέπω την «Αρβύλα» πολύ απλά επειδή με χαλαρώνει κι ενίοτε μου προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα δέχομαι άκριτα ό,τι μου σερβίρουν.
Υ.Γ: Εξαιρώ από την κριτική τον κ.Παναγιωτόπουλο, ο οποίος φαίνεται πραγματικά να ακολουθεί τον τρόπο ζωής που πρεσβεύει και να μην υπάρχουν αναντιστοιχίες των λόγων με τις πράξεις του.

Dr.Irvin Yalom vs Mr.Ioannis Servetas...Κατάντια...

Αν και δεν μπορώ να πω οτι είμαι ραδιοφωνικός τύπος (παρα μόνο όταν βρίσκομαι καθ'οδόν) σήμερα άκουσα στο ραδιόφωνο, κι ενώ βρισκόμουν στο αυτοκίνητο, κάτι που πραγματικά αφού αρχικά με εξόργισε στη συνέχεια με απογοήτευσε...
Ο σταθμός στον οποίο αναφέρομαι είναι ο Ιmagine 89,7 οι περισσότεροι εκ Θεσσαλονίκης θα τον γνωρίζουν...Σήμερα το πρωί λοιπόν άκουγα την εκπομπή του αξιότιμου κυρίου Σερβετά γνωστός και από την τηλεοπτική του παρουσία τα τελευταία χρόνια σε σατιρικές κυρίως εκπομπές.Ο κύριος Σερβετάς λοιπόν αναφέρθηκε στην σημερινή εκπομπή του στη προχθεσινή διάλεξη που έγινε στην Αθήνα και που παρουσίασε ένας εκ των κορυφαίων (κατα την προσωπική ταπεινή μου γνώμη ο κορυφαίος) ψυχοθεραπευτών ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ και ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της υπαρξιακής προσέγγισης στη ψυχοθεραπεία, ο καθηγητής ψυχιατρικής-ψυχοθεραπείας Δρ.Ίρβιν Γιάλομ. Ο Ίρβιν Γιάλομ είναι επίσης πολύ γνωστός για το σημαντικότατο συγγραφικό του έργο. Μερικά απο τα πιο γνωστά συγγράματά του είναι "'Οταν έκλαψε ο Νίτσε", "Ο δήμιος του έρωτα","Η θεραπεία του Σοπενάουερ", "Στο ντιβάν", "Θεωρία και πράξη της ομαδικής ψυχοθεραπείας" και πολλά ακόμα.
Δε χρειάζεται να αναλύσω το επιστημονικό του έργο και τη συμβολή του στη Ψυχολογία-Ψυχοθεραπεία-Συμβουλευτική-Ψυχιατρική ούτε να παραθέσω επιχειρήματα για τη σημαντικότητα του ως πρόσωπο. Ο καθένας μπορεί να ασχοληθεί, να αναζητήσει και να βρεί λεπτομέρειες για τον Ι.Γιάλομ.
Ο κατα τα άλλα συμπαθής κύριος Σερβετάς όμως σχολίασε τον Γιάλομ με καθόλα ειρωνικό και σαρκαστικό τρόπο για όλα αυτά που έχει προσφέρει στην επιστήμη. Αφού τον αποκάλεσε απαξιωτικά Γιόλαμ, Γόλαμ, Γούλαμ (μιας και "λησμονούσε" το όνομά του....) κι άλλα παρόμοια αναφέρθηκε με επίσης υποτιμητικό τρόπο στη διάλεξή του (με θέμα ο φόβος του θανάτου) για να συμπεράνει οτι τελικά δεν είχε κανένα νόημα ύπαρξης αυτή η διάλεξη. Δε μπορούσε να φανταστεί επίσης ο κύριος Σερβετάς πως τόσοι άνθρωποι πλήρωσαν κάποια χρήματα (η αίθουσα του μεγάρου μουσικής ήταν κατάμεστη) για να ακούσουν "άχρηστα πράγματα"...Ενημερωτικά να διευκρινίσω οτι η είσοδος ήταν ελεύθερη...
Αξίζει να σημειωθεί οτι λόγω και του επαγγελματός μου έχω παρευρεθεί σε αρκετές παρόμοιες διαλέξεις-σεμινάρια που σπάνια η είσοδος ήταν ελεύθερη και τα ονόματα των ομιλητών σαφώς "μικρότερα"...
Επομένως καταλαβαίνει εύκολα κανείς πόσο σημαντικό είναι που ήρθε στη χώρα μας μια τόσο σημαντική μορφή της επιστήμης της Ψυχοθεραπείας και όχι μόνο ήρθε αλλά έδωσε διάλεξη με ελεύθερη είσοδο την ώρα που έλληνες συνάδερφοί του δεν καταδέχονται η είσοδος να είναι κάτω των 50 ευρώ....
Αντί λοιπόν να επιδοκιμάζουμε τέτοιες ενέργειες και να αναγνωρίζουμε τέτοια σημαντικά πρόσωπα τα ειρωνευόμαστε και σαρκαζόμαστε τη προσφορά τους στην επιστήμη και γενικότερα στην ανθρωπότητα...Ίσως ο κύριος Σερβετάς τότε να είναι πιο σημαντικός και να μπορεί με τόση ευκολία να ειρωνεύεται τον Ι.Γιάλομ...
Και για να μη παρεξηγηθώ δε λέω να μη σχολιάζει κανείς τις αυθεντίες. Δεν είμαι υπερ της υποταγής στην αυθεντία αλλά όταν γίνεται σχολιασμός δημόσια και μάλιστα από ενα ραδιόφωνο και πρόσωπο το οποίο είναι ιδιαίτερα προσφιλές στη νεολαία θα περίμενα περισσότερη προσοχή και ανάλογο σεβασμό. Απογοητεύτηκα απο τον Γιάννη Σερβετά γιατί μέχρι σήμερα δεν είχε δείξει παρόμοια δείγματα και φαινόταν αρκετά "προσγειωμένος"...
Αλλά στην Ελλάδα σίγουρα (και ίσως και στον υπόλοιπο κόσμο) χρειάζεται να αποδημήσει κάποιος εις ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας για να αναγνωριστεί και να θεοποιηθεί. Τότε όμως θα είναι αργά...Αδικούμε και τον θανόντα και τους εαυτούς μας που είτε δε πήραμε χαμπάρι ποιος ήταν αυτός είτε ασχολήθηκαμε μαζί του περιγελώντας τον και εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τους εαυτούς μας...

"Πρωταγωνιστές" και "κομπάρσοι"...

Here we go again...'Επειτα λοιπόν από ένα σεβαστό χρονικό διάστημα απουσίας από το blogging (και ποια ήταν η παρουσία μου (;;) 8α μπορούσε να ισχυριστει κάποιος κι όχι αδίκως..;)) αποφάσισα (επιτέλους...) να ασχοληθώ με τις εντυπώσεις και κάποιες σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν μετά την σημερινή προβολή της εκπομπής "Πρωταγωνιστές" του Σ.Θεοδωράκη. Το θέμα ήταν για το διαδίκτυο κ φιλοξενούσε κάποιες καθημερινές ιστορίες νέων σχετικά με on-line gaming, chatting, facebook, myspace και όλα τα προσφιλή, τελοσπάντων, ενδιαφέροντα των νέων στο ιντερνετ. Με τη συγκεκριμένη εκπομπή έχω χάσει λίγο τη μπάλα αφού αλλάζει διαρκώς ώρα και μέρα προβολής και δεν μπορώ να την παρακολουθώ τόσο συχνά.
Παρακολούθησα σχεδόν ολόκληρη την εκπομπή (έχασα λίγο από την αρχή...) με πολύ ενδιαφέρον και μπορώ να πω οτι με καθήλωσε. Πολύ αληθινή, ανθρώπινη, ενημερωτική, καλά "δουλεμένη", απλή αλλά και τόσο σύνθετη, με μια λέξη άψογη και ξεχωριστή για τα δεδομένα της ελληνικής τηλεόρασης σήμερα (πόσο δε μάλλον της ιδιωτικής). Θεωρώ οτι ίσως να είναι η πραγματοποίηση στην τηλεόραση του "less is more" αφού αποφεύγονται οι υπερβολές στην έκφραση, ο στόμφος στην ομιλία, η απαξίωση των πάντων και ο Θεοδωράκης είναι πρώτα δημοσιογράφος κ μετά παρουσιαστής.
Οι ιστορίες των νέων που παρουσιάστηκαν μου κέντρισαν την προσοχή. Είναι απίστευτος ο βαθμός διάδοσης μιας μόδας μεσω ιντερνετ και θεωρώ πολύ σημαντικό το γεγονός νεά άτομα να παθαίνουν εξάρτηση στα online παιχνίδια κ να αποξενώνονται από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Ιδιαίτερα αποστομωτική ήταν μια ιστορία που παρουσιάστηκε και αφορούσε την αυτοκτονία ενός 13χρονου κοριτσιού στην Αμερική (που αλλού...) εξαιτίας της δημοσιοποίησης προσωπικών της σημειωμάτων στο ιντερνετ που έστελνε σε έναν υποτιθέμενο 16χρονο (τον οποίο φαντασιακά είχε ερωτευθεί από ένα chat room, μιας και δεν υπήρχε στην πραγματικότητα...) από τον ίδιο ο οποίος ειχε σκαρφιστεί όλη την ιστορία για προσωπική εκδίκηση. Ο 16χρονος βέβαια ήταν μια 47χρονη γειτόνισσα του άτυχου κοριτσιού που προέβη σε όλο αυτο το σκηνοθετικό παραλήρημα για να εκδικηθεί προσωπικά για λογαριασμό της κόρης της που ήταν συνομήλικη κ πρώην κολλητή του κοριτσιού αυτού. Απλά αδιανόητο...
Κλείνοντας, απλά να επισημάνω πόσο καλό ή και πόσο κακό μπορεί να αποδειχτεί ένα τόσο σημαντικό και "βαρύ" εργαλείο όπως το διαδίκτυο αναλόγως με τον τρόπο που το χρησιμοποιεί ο καθένας μας. Αυτά... και εις το επανειδείν...

Υ.Γ.: Μπράβο στους "Πρωταγωνιστές" και ας εμπνευστούν κι άλλοι για να βλέπουμε καλύτερες εκπομπές με ουσία, ενδιαφέρον και δημοσιογραφική έρευνα και όχι εκπομπές-"κομπάρσους".

Welcome to the jungle

Aloha!
Από σήμερα λοιπόν ανήκω κι εγώ στον "θαυμαστό" κόσμο του blogging! Αν μη τι άλλο, κάτι πρωτογνωρο για μένα προσωπικά. So, welcome fresher... Σε αυτό το καινούριο ταξίδι, λοιπόν, (που απ'οτι φαίνεται είναι χωρίς προορισμό...) θα χαρώ πολύ να έχω και συνεπιβάτες προκειμένου να γίνει πιο διασκεδαστικό κι ενδιαφέρον για όσους τελικά κάνουν τον κόπο και επιβιβαστούν!
Ομολογώ οτι προβληματίστηκα λιγάκι για το αν θα έγραφα στα αγγλικά ή στα ελληνικά αλλά τελικά επέλεξα την μητρική γλώσσα. Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Επιφυλάσσομαι όμως και ίσως καποια post στο μέλλον γραφούν στην αγγλική (έτσι για να μη ξεχνάμε κ τη γλώσσα..)
Τα θέματα τα οποία θα αναλύονται σε αυτό το blog δε θα ειναι αυστηρά καποιας συγκεκριμένης κατηγορίας, έτσι για να μη βαριόμαστε.. Θα εναλλάσσονται αναλόγως της εκάστοτε διάθεσης κι έμπνευσης. Αυτό που σίγουρα θα καταλάβει ενα σεβαστό μέρος της θεματολογίας των μελλοντικών post θα είναι ένα συμβουλευτικο-ψυχολογικό κομμάτι για το οποίο θα εκτιμούσα και θα ήταν ιδιαίτερα ευχάριστο και εποικοδομητικό να καταθέτουν όλοι ανεξαιρέτως τις απόψεις τους είτε είναι σχετικοί και άμεσα εμπλεκόμενοι με το αντικείμενο είτε όχι.
Κλείνοντας αυτο το intro του blog θα ήθελα να ευχαριστήσω τον guitarlika για όλη τη βοήθεια που προσέφερε προκειμένου να στηθεί αυτή η υπερπαραγωγή του blogging (!!) και όλη την καλή διάθεση να με μυήσει στα μυστικα του blogging (Κώστα δε ξέρω αν τα κατάφερες, φαντάζομαι όμως οτι θα φανει σύντομα από τα αποτελέσματα... ;)) !
Εις το επανειδείν λοιπόν!